Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021

Χιλή: Η εκλογή Μπόριτς και το παραμύθι της «αριστερής κυβέρνησης»


Χιλή: Η εκλογή Μπόριτς και το παραμύθι της «αριστερής κυβέρνησης»
Γράφει ο Νίκος Μόττας
Ένα από τα μεγαλύτερα και τραγικότερα λάθη που κόστισαν ακριβά στο κομμουνιστικό κίνημα ήταν και είναι η υιοθέτηση της στρατηγικής των «ενδιάμεσων μεταβατικών σταδίων». Όσες φορές ένα Κομμουνιστικό Κόμμα απεμπόλισε τον στόχο της εργατικής εξουσίας στο όνομα του σχηματισμού «προοδευτικών», «αριστερών», «αντιμονοπωλιακών», «αντιφασιστικών» κλπ, κυβερνήσεων, το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο: Ιδεολογικός εκφυλισμός και αποσάρθρωση του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Τα παραδείγματα στο διάβα της ιστορίας πολλά και διδακτικά (Λατινική Αμερική, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Τσεχία, κλπ.)

Το αναφέρουμε αυτό με αφορμή την πρόσφατη στήριξη που παρείχε το ΚΚ Χιλής στον – σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης- εκλογικό συνασπισμό «Apruebo Dignidad» με επικεφαλής τον Γκάμπριελ Μπόριτς. Αργά ή γρήγορα οι επιπτώσεις της επιλογής αυτής στην οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια του ΚΚ Χιλής θα φανούν. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι η προσπάθεια οπορτουνιστικών-ρεφορμιστικών κύκλων, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα, να παρουσιάσουν την εκλογή του Μπόριτς ως «μεγαλειώδης νίκη» του Χιλιάνικου λαού (βλέπε εφημ. «Πριν», 23/12/2021) που δήθεν, σηματοδοτεί θετικές εξελίξεις για την χώρα και ευρύτερα την Λατινική Αμερική.

Θυμηθήκαμε αντίστοιχους πανηγυρισμούς στο παρελθόν για το «νέο αέρα του Ολάντ» στη Γαλλία, τις… «μεγάλες προσδοκίες» για την εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ, την επικράτηση των σοσιαλδημοκρατών σε Μεξικο (Ομπραδόρ), Ισπανία (Σάντσεθ), Πορτογαλία (Κόστα), Βραζιλία (Λούλα/Ρούσεφ) και, ασφαλώς, την «πρώτη φορά Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ.

Πάνω στον ενθουσιασμό τους, μάλιστα, ορισμένοι «αριστεροί» δημοσιολόγοι και σχολιαστές έφτασαν στο σημείο να συγκρίνουν τη νίκη του Μπόριτς με την εκλογή του Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1970. Προφανώς δεν διδάχθηκαν τίποτε από την ιστορία. Η πικρή εμπειρία της «Λαϊκής Ενότητας» το διάστημα 1970-73 απέδειξε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ειρηνικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό είναι αδύνατον να υπάρξει. Αποδείχθηκε περίτρανα πως καμιά «αντιμονοπωλιακή-αντιιμπεριαλιστική» κυβέρνηση, όσο καλές προθέσεις κι’ αν έχει, δεν μπορεί στο έδαφος του καπιταλισμού και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να ανοίξει το δρόμο για πραγματική αλλαγή των συσχετισμών υπέρ της εργατικής τάξης.

Ακόμη όμως και η περίπτωση της – ρεφορμιστικών αντιλήψεων- «Λαϊκής Ενότητας» του αείμνηστου Αλιέντε απέχει παρασάγγας από την σημερινή σοσιαλδημοκρατία του Γκ. Μπόριτς. Για τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Χιλής δεν τίθεται καν ζήτημα αμφισβήτησης της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Εκτός από δημαγωγικές αοριστολογίες και κλισέ περί «κοινωνικής δικαιοσύνης», «εκδημοκρατισμού» και «ισότητας», οι λέξεις «σοσιαλισμός» και «ανατροπή του καπιταλισμού» δεν υπάρχουν καν στο πολιτικό λεξιλόγιο του.

Αντίθετα, από τις πρώτες του κιόλας δηλώσεις ο Γκ. Μπόριτς έσπευσε να καταθέσει τα διαπιστευτήριά του στην αστική τάξη βάζοντας μπροστά την ταξική συνεργασία. Δήλωσε ότι θα είναι «πρόεδρος όλων των Χιλιανών» (εργάτες και βιομήχανοι, αφεντικά και δούλοι) και απευθύνθηκε στον αντίπαλο του Χοσέ Αντόνιο Καστ (τον υπερσυντηρητικό, δηλωμένο οπαδό της δικτατορίας Πινοσέτ) ζητώντας του να προσφέρει «τις ιδέες και προτάσεις του» έτσι ώστε να «δημιουργηθούν γέφυρες για την βελτίωση της ζωής των πολιτών».

Ο ίδιος ο Μπόριτς είχε φροντίσει προεκλογικά να κάνει σαφή την ιδεολογική του ταυτότητα δηλώνοντας τα εξής: «Πιστεύω στην σοσιαλδημοκρατία και στην συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και δεν μου αρέσει να ηγεμονεύει ένας εκ των δύο» («Εl Pais», 13/12/2021). Είναι ο ίδιος που έχει κάνει λόγο για ένα «αποτελεσματικό, αμερόληπτο και δίκαιο κράτος», αποκρύβοντας σκόπιμα ότι το αστικό κράτος, όσους φιλολαϊκούς «καλωπισμούς» κι’ αν υποστεί, είναι φύσει αδύνατο να είναι αμερόληπτο και δίκαιο.

Όσοι χαρακτηρίζουν «μεγάλη λαϊκή νίκη» την εκλογή του Γκ. Μπόριτς στην Χιλή κάνοντας λόγο για δήθεν «θετικές εξελίξεις» παραπλανούν συνειδητά τους εργαζόμενους και το λαό. Επικαλούνται την «αναχαίτιση της ακροδεξιάς» για να εγκλωβίσουν λαϊκές μάζες στην αδιέξοδη λογική του «μικρότερου κακού» («απ’ το να εκλέγονταν ο δεξιός Καστ, καλύτερα ο Μπόριτς» ή «ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ να μην ξαναβγεί ο Μητσοτάκης»).

Πάλη για την εργατική εξουσία ή ενσωμάτωση;


Οι αστικές κυβερνήσεις – ασχέτως αν προσδοιορίζονται ως «αριστερές», «αντιφασιστικές», «προοδευτικές», κλπ – είναι εξ’ ορισμού δεσμευμένες στην υλοποίηση της στρατηγικής του κεφαλαίου και την διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Πρόκειται για νομοτέλεια ιστορικά αποδεδειγμένη που δεν αλλάζει ούτε τροποποιείται από την συμμετοχή ή στήριξη ενός ΚΚ στην αστική διακυβέρνηση.

Αντίθετα, η στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις από Κομμουνιστικά Κόμματα, στο όνομα της λανθασμένης στρατηγική των «ενδιάμεσων σταδίων», έχει ως αποτέλεσμα τον ιδεολογικό εκφυλισμό τους και την ενσωμάτωσή τους στην αστική διαχείριση. Αντί να ριζοσπαστικοποιούνται συνειδήσεις συμβαίνει το αντίθετο. Το καπιταλιστικό σύστημα «κερδίζει χρόνο», πλατιές εργατικές-λαϊκές μάζες απογοητεύονται καθώς οι αυταπάτες γκρεμίζονται με φυσικό επακόλουθο την τελμάτωση και υποχώρηση της οργάνωσης και ανάπτυξης της ταξικής πάλης.

Η εκλογή του Γκάμπριελ Μπόριτς δεν σηματοδοτεί καμία νίκη για τον λαό της Χιλής αλλά μια εναλλαγή στην διαχείριση της αστικής πολιτικής εξουσίας. Η πραγματική νίκη για τους λαούς μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την πάλη ενάντια στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, σε γραμμή ρήξης με τις οπορτουνιστικές και ρεφορμιστικές απάτες και αυταπάτες. Στην πάλη για τον σοσιαλισμό, την εργατική εξουσία, την κοινωνική ιδιοκτησία του πλούτου και τον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής με κριτήριο τις σύγχρονες εργατικές-λαϊκές ανάγκες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *